ਨਾਭਾ/ਜਲੰਧਰ (ਮਨੀਸ਼ ਰਿਹਾਨ) : ਨਾਭਾ ਦੇ ਪਿੰਡ ਮੈਹਸ ਦੀ ਜਮਪਲ ਹਰਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੇ ਗਲਾਸਗੋ ਵਿਖੇ ਖੇਡੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦਾ ਨਾਂ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਟ ਲਿਫਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਤਗ਼ਮਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਤ 1 ਵਜੇ ਨਤੀਜੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਨਾਭਾ ਵਿਖੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਵਧਾਈਆਂ ਆਉਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈਆਂ। 69 ਕਿੱਲੋ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੀ ਖਿਡਾਰਣ ਹਰਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੇ ਦੋ ਗੇੜਾਂ (ਸਨੈਚ ਅਤੇ ਕਲੀਨ, ਜਰਕ) ’ਚ ਕੁੱਲ 227 ਕਿੱਲੋ ਭਾਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਕੈਨੇਡਾ ਦੀ ਚਰਲੇਟ ਸੀਮੋਨ ਨੇ ਕੁੱਲ 240 ਕਿੱਲੋ ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਤਗ਼ਮਾ ਜਿੱਤਿਆ ਅਤੇ ਆਸਟਰੇਲੀਆ ਦੀ ਨਯਾ ਫੇਬ ਹੇਮਨ ਨੇ 218 ਕਿੱਲੋ ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੀਜਾ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਹਰਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਦੇ ਪਿਤਾ ਸਾਹਿਬ ਸਿੰਘ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਹਰਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਦੀ ਕੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨੂੰ ਸਰਾਹਿਆ। ਗਲਾਸਗੋ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡਾਂ 2026 ਵਿੱਚ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ 69 ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ ਵੇਟਲਿਫਟਿੰਗ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਤਗ਼ਮਾ ਜਿੱਤਣ ‘ਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਦਰੋਪਦੀ ਮੁਰਮੂ ਨੇ ਵੇਟਲਿਫਟਰ ਹਰਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੂੰਵਧਾਈਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ। ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹਰਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਮਾਣ ਵਧਾਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਫਲਤਾ ਦੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਬੁਲੰਦੀਆਂ ਹਾਸਲ ਕਰੇ। ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੇ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ‘ਤੇ ਕਦਮ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਕੁਝ ਘੰਟੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਪ੍ਰਿਤਪਾਲ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਫ਼ੋਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਤਿਆਰੀ ਬਾਰੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਪ੍ਰਗਟਾਇਆ ਸੀ। ਪ੍ਰਿਤਪਾਲ ਨੇ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੈ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਤਗ਼ਮਾ ਜਿੱਤਣ ਬਾਰੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਕੀਨੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸਹੀ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੋਡੀਅਮ ‘ਤੇ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਪਰਤੀ।”
ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਕਾਰੀ ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਪੁਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਵੀ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਪ੍ਰਿਤਪਾਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਸਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਧੀ ਨੂੰ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਜਣ ਲਈ ਆਲੋਚਨਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੱਲ ਕਦੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।” ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਹਾਲਤ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹਰਜਿੰਦਰ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ, ਖੁਰਾਕ ਅਤੇ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਲਈ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਖਰਚਾ ਜੁਟਾਉਣਾ ਇੱਕ ਨਿਰੰਤਰ ਚੁਣੌਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਜਨੂੰਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਿਆਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਸਾਹਿਬ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਰਜ਼ੇ ਲਏ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖ ਸਕੇ। ਉਸ ਦਾ ਬਚਪਨ ਸੰਘਰਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਹਰਜਿੰਦਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਕੂਲ ਜਾਣ ਲਈ ਪਿੰਡ ਮੈਹਸ ਤੋਂ ਨਾਭਾ ਤੱਕ ਲਗਪਗ ਪੰਜ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਸਾਈਕਲ ਚਲਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਸਾਹਿਬ ਸਿੰਘ ਨੇ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਮੈਨੂੰ ਚੇਤੇ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸਾਈਕਲ ਅਕਸਰ ਪੈਂਚਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਇਸਨੂੰ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਘਰ ਲੈ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਆਰਥਿਕ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦੀ ਸੀ।”
ਸਕੂਲ ਜਾਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹਰਜਿੰਦਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਖੇਤਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਹਿਯੋਗ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਪ੍ਰਿਤਪਾਲ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰਜਿੰਦਰ ਦਾ ਖੇਡ ਸਫ਼ਰ ਉਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਿਆਰਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਬੱਡੀ ਖੇਡੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਕੋਚ ਪਰਮਜੀਤ ਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰੱਸਾਕਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਵੇਟਲਿਫਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਤਬਦੀਲੀ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਹਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਇਸ ਖੇਡ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ, ਇਹ ਡਰਦਿਆਂ ਕਿ ਵੇਟਲਿਫਟਿੰਗ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਬਦਲ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਬਣਤਰ ਵੱਖਰੀ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇਗੀ। ਸਾਹਿਬ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਸੋਚਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਖੇਡ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣਾ ਭਵਿੱਖ ਬਣਾਉਣ ‘ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ।”
ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਆਰਥਿਕ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦੀ ਤਰਜੀਹ ਰਹੀ। ਪ੍ਰਿਤਪਾਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਡੀ ਆਰਥਿਕ ਸਥਿਤੀ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਭਾਵੇਂ ਪੈਸਾ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸੀ, ਸਾਡੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦਿਵਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਅਤੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਥਨ ਦੇਣ ਲਈ ਹਰ ਸੰਭਵ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਗੇ।”
ਹਰਜਿੰਦਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਜਨੂੰਨ ਵਿਰਸੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਜਵਾਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਹਿਬ ਸਿੰਘ ਖੁਦ ਪਿੰਡ ਪੱਧਰ ਦੇ ਵੇਟਲਿਫਟਿੰਗ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਅੱਜ, ਹਰਜਿੰਦਰ ਇਨਕਮ ਟੈਕਸ ਵਿਭਾਗ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਵੀ ਕਮਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਰਿਵਾਰ ਆਖਰਕਾਰ ਆਰਥਿਕ ਤੰਗੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਭਾਵੁਕ ਹੁੰਦਿਆਂ ਸਾਹਿਬ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿਹਾ “ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਫ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ।”
